Tien jaar zonder Bowie
Het is vandaag precies 10 jaar geleden dat David Bowie ons ontviel. Ik weet nog precies waar ik was toen ik het nieuws de daaropvolgende ochtend iets voor achten op de radio hoorde. Het voelt als een herinnering aan de dag van gister.
Ik herinner me immers nog zó goed hoe geshockeerd ik was. Ik herinner me mijn ongeloof. Bowie was toch heel 'hot and happening'? Hij was vrijdag immers nog jarig geweest. En hij had op zijn verjaardag nog een nieuw album uitgebracht. Het album dat ik toen direct om middernacht trouw had opgezet, het album dat ik later die middag bij de platenzaak had gekocht, het album dat ik het hele weekend door had geluisterd, het album dat in mijn CD-speler zat toen ik die maandagochtend wakker werd met dat nieuws van zijn overlijden. Het album dat..., mijn God, ja, dat album. Dat album en hoe ik dat plots in een ander licht zag. Een album dat Bowie’s afscheidscadeau aan de wereld bleek te zijn. Ik herinner me hoe alle puzzelstukjes langzaam op hun plaats begonnen te vallen. Hoe de dagen daarna beetje bij beetje het besef binnen begon te sijpelen dat Bowie dat album gemaakt moest hebben terwijl hij zo bruut met zijn eigen sterfelijkheid werd geconfronteerd. Dat hij met '★' een kunstwerk had gecreëerd waarin hij zoveel symboliek en verwijzingen naar zijn eigen voorziene dood had verstopt. En het besef dat nu ‘★’ met de wereld was gedeeld de Starman dit aardse bestaan als mens kon verlaten. En dat dus op 10 januari 2016 daadwerkelijk had gedaan.
10 jaar later ben ik er eigenlijk nog steeds een beetje beduusd van. Tien jaar. Het is een lange tijd, maar het lijkt zoveel korter. Misschien komt dat doordat er in de wereld sinds Bowie die verlaten heeft veel, heel veel, is gebeurd. Dingen, zaken, ontwikkelingen die ons besef van het verloop van de tijd hebben beïnvloed en het, nu op die periode terugkijkend, kunnen hebben versneld. Waar zijn we in terechtgekomen? Where Are We Now? Deze wereld is niet meer dezelfde. De wereld is een stukje duisterder geworden, en niet alleen omdat het er een is zonder de stoffelijke aanwezigheid van David Robert Jones. Want David Bowie, of in ieder geval zijn nalatenschap, die is er nog. Zijn kunst is er nog, zijn muziek is er nog, de opnames en beelden van zijn goddelijke stem en unieke verschijning zijn er nog. In een wereld die alsmaar zwarter wordt, is het een gódsgeschenk dat er nog zoveel bestaat waarmee we zijn aanwezigheid in ons kunnen voelen en de herinnering aan hem kunnen blijven inkleuren. Bowie de Rainbow Man schijnt nog immer als een ster aan het firmament waar wij naar kunnen opkijken.
I.M. David Bowie (8 januari 1947 - 10 januari 2016)
