Conrad Schumann is negentien jaar als hij op dinsdag 15 augustus 1961 een beslissing neemt die de rest van zijn leven zou bepalen.

Afgelopen vrijdag was het precies vijftig jaar geleden dat het nationale mannenvoetbalelftal van de DDR goud won op de Olympische Spelen in Montreal. In de finale van het olympisch voetbaltoernooi versloeg de Oost-Duitse ploeg Polen met 3-1.

Wie kent ’m niet: die rechthoekige kolos op Alexanderplatz, pal naast de Fernsehturm? Sinds de voltooiing van het Park Inn Hotel in 1970 (toen Hotel Stadt Berlin geheten) vormt het samen met Fernie (zoals ik de tv-toren liefkozend noem) een onafscheidelijk duo in het Berlijnse stadsbeeld.

Een jaar na het Treptower Park-concert van Barclay James Harvest wil de Partij nóg grootster uitpakken. Waar de Britten nog een logische keuze waren om als eerste westerse rockband in Oost-Berlijn op te treden omdat zij begin jaren tachtig immers ook de allereerste band waren geweest die de Oost-Berlijners ooit aan de andere kant van de Muur hadden gehoord, strikt men nu een artiest van absolute buitencategorie.

Voor Europese begrippen heeft het gratis concert van Barclay James Harvest op 30 augustus 1980 qua bezoekersaantallen alle records gebroken. Naast de naar schatting tot wel een kwart miljoen mensen die het evenement op het Platz der Republik hebben bijgewoond, stonden er aan de andere kant van de Muur in Oost-Berlijn ook zo’n 500 toehoorders.

Voor de Reichstag, het gebouw waarnaar het Duitse parlement in 1999 terugkeerde, ligt een plein dat eigenlijk geen plein mag heten. Niet vanwege de omvang (want die is gigantisch) maar vanwege het feit dat het er al decennia troosteloos en onaf uitziet. Na de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog bleef er van de oorspronkelijke vorm van een klassiek plein weinig over.

Afgelopen week was ik in Praag. We gingen er naar een concert en hadden er een midweekje weg omheen gepland. De keuze om in Praag een concert te bezoeken, was niet eens zo’n gekke want sinds onze verhuizing naar het Oost-Duitse platteland is de Tsjechische hoofdstad ineens heel bereikbaar geworden.

Zoals ieder jaar op de eerste zondag van juni organiseert de fietsbond ADFC Berlin vandaag de Große Sternfahrt. Dit jaar is het zelfs de vijftigste editie van het grootschalige evenement dat in 1977 in West-Berlijn begon en waarbij fietsers de straten van Berlijn overnemen.

Met het oog op het aankomende WK Voetbal zie ik al wekenlang vlaggen, hoedjes, slingers en allerlei andere WK-prullaria in de Duitse driekleur in de winkels liggen. Ook het algoritme op social media zorgt ervoor dat ik met het oog op het aankomende WK veel reclames en aanbiedingen van Duitse voetbalshirts voorbij zie komen. Het doet me allemaal weinig, moet ik zeggen.

Ieder jaar op 2 juni sta ik even stil bij Benno Ohnesorg, de pacifistische Berlijnse student die op deze dag in 1967 tijdens een demonstratie tegen het bezoek van de Sjah van Perzië aan West-Berlijn werd doodgeschoten door politieagent Karl-Heinz Kurras, die nooit voor deze moord werd veroordeeld.

Gisteravond stuurde mijn vader me via WhatsApp een link naar een NOS-nieuwsbericht. Dat was op zichzelf al een kleine digitale stap vooruit ten opzichte van een paar jaar geleden…

Mijn moeder had dit bliksembezoek al een tijdje geleden geboekt. “Gewoon even bij jou in Berlijn zijn,” had ze gezegd. “Samen wandelen door het Grunewald, misschien even naar het Brücke Museum. In ieder geval naar de museumshop van het Bauhaus Archiv.”

Vandaag is het de sterfdag van Marlene Dietrich, de Berlijnse Hollywood-ster, stijlicoon, zangeres en een van de grootste Berlijners ooit.

In oktober 2013, tijdens een van mijn eerste tripjes naar Berlijn na het stuklopen van mijn relatie, had ik me voorgenomen om iedere dag één gedicht te schrijven. Het was een manier om die week iets van mijn liefdesverdriet te verwerken en er iets artistieks uit te laten ontstaan. Weemoed vormt immers een goede basis voor poëzie.

Hoewel ik vaak schrijf over David Bowie in relatie tot Berlijn, blijft de band Queen (mijn andere muzikale favoriet) in relatie tot deze stad vrijwel onderbelicht. Dat komt waarschijnlijk doordat de leden van Queen, anders dan Bowie, nooit in Berlijn hebben gewoond, er geen beslissende of impactvolle periode hebben doorgemaakt en ook nooit in de Berlijnse Hansa Studios hebben opgenomen.

Vandaag precies 50 jaar geleden werd in hartje Oost-Berlijn het prestigieuze Palast der Republik geopend. Het gebouw waarin zich onder meer de Volkskammer (het eenkamerparlement van de DDR) bevond, was voornamelijk opgetrokken uit glas en staal (en oké, ook een beetje asbest) en daarmee een monumentaal voorbeeld van het socialistisch laatmodernisme van de jaren zeventig.

Als ik de gasten op m'n Bowie-wandeltours door Berlijn de vraag stel wanneer Bowie hun leven kwam binnengewandeld (pun intended), noemt zeker de helft 'Let's Dance'. En dat is niet gek: op 14 april 1983 leverde Bowie opeens een plaat af die zó radiovriendelijk, dansbaar en hitgevoelig was dat hij er een heel nieuw en breed publiek mee aansprak.

Als David Bowie op 10 april 1976 in West-Berlijn de bühne van de Deutschlandhalle betreedt, heeft hij er waarschijnlijk geen benul van dat die avond een keerpunt zal worden in niet alleen zijn eigen leven maar ook van dat van twee andere personen die bij het concert aanwezig zijn.

Vandaag precies vijftig jaar geleden werd misschien wel het coolste mugshot ooit gemaakt - namelijk dat van David Bowie.

Op 23 januari 1976, vandaag precies 50 jaar geleden, werd David Bowie’s tiende studioalbum uitgebracht. Station To Station geldt als een van zijn sterkste albums en is, zoals wel meer platen uit zijn oeuvre, er een met een verhaal.